Galeria presetów

Osiem purpurowych pierścieni wiruje wokół błękitnej piłki, a każda ściana, przez którą się prześlizgnie, wybucha iskrami, konfetti i falą uderzeniową.

Trzydzieści wahadeł ułożonych w wirującą galaktykę rozchodzi się w spiralne ramiona i znów ustawia w linii – w barwach zorzy polarnej.

Cztery piłki ciągną wachlarze świecących nici przez neonową mory i przecinają sobie nawzajem sznurki, aż jedna zapanuje nad siecią.

Dwanaście ścian z pękniętych segmentów pod fioletoworóżowym niebem: każde odbicie odłupuje kawałek, aż piłka przebije się na zewnątrz w deszczu płatków.

Trzy neonowe piłki i dwanaście rzędów bramek x2, x3 i x5: zobacz, jak garstka piłek zamienia się w setki w drodze do domu.

Mała, szybka piłka zostaje połączona tęczową nitką z każdym punktem odbicia i w kilka sekund tka świecącą mandalę.

Dwadzieścia cztery piłki różnej wielkości spadają przez cukierkową tablicę kołków, a każde uderzenie to nuta marimby w skali pentatonicznej.

Dwanaście kwadratów z paskami życia na kurczącej się okrągłej arenie – obrażenia zadaje szybszy, a wygrywa ostatni, który przetrwa.

Duży, miękki pędzel przy niskiej grawitacji zamiata arenę grubymi, tęczowymi pociągnięciami, a licznik pędzi do 100 %.

Podwójne wahadło puszczone ze 150° szarpie struny harfy, a jego ostatni ciężarek maluje ośmiosekundowy tęczowy ślad.

Uśmiechnięty Gerald przebija się w dół szybu pełnego szyb pod niebem o zachodzie – każde lądowanie to nuta, każde ostatnie uderzenie to deszcz odłamków.

Osiem głosów od 3 do 10 krąży po własnych obracających się wielokątach i tyka 3 na 4 na 5… aż co 12 sekund cały stos znów zgrywa się w fazie.

Dziesięć kwadratów pędzi w dół toru pełnego odbijaczy, turbo i stref zamiany, z tabelą na żywo, komunikatami o wyprzedzaniu i podium.

Bladozielona piłka w kolorach cyfrowego deszczu rośnie z każdym odbiciem, połączona nitką z każdym uderzeniem, aż zabraknie jej miejsca.

Dwadzieścia uśmiechniętych piłek schodzi spiralą w purpurowy wir dźwiękowych pierścieni – każda to wznoszące się glissando, każde połknięcie to „piu”.

Cztery kwadraty w stylu synthwave odliczają od 30 przy każdym uderzeniu w ścianę i za każdym razem trochę rosną – który pierwszy dojdzie do zera?

Maleńka piłka kontra 800 tęczowych warstw: moc podwaja się przy każdym uderzeniu, aż pęknie ostatnia warstwa, a piłka spadnie na wolność.

Malarze pokrywają arenę czernią i omijają jeden sekretny kształt – patrz, jak biała przestrzeń się kurczy, aż zostaje samo serce.

Trzysta galaretowato miękkich kul zgniata się i rozciąga o siebie w pastelowym kole, a każde zderzenie to cicha nuta zależna od wielkości.